Rozwój nauk o zarządzaniu wynika z przeświadczenia, że jesteśmy w stanie kierować swoim życiem, podjąć odpowiedzialność za to co nas spotyka i przygotować się na to co niespodziewane. Wierzymy w to, że możemy spełnić nasze marzenia. Podejmujemy ryzyko realizacji pomysłów oraz inwestujemy  w ich realizację czas i majątek, swój, inwestorów i pracowników. Ryzyko wydaje się ogromne skoro czas przez jaki firma jest notowana na liście Standard&Poor’s 500, skrócił się o około 80%,  od 75 lat w późnych latach 30. XX w. do 15 lat w 2000r[1].

Zmianom uległo otoczenie gospodarcze, na znaczeniu zyskuje wiedza, kapitał ludzki, zarządzanie wiedzą - a traci kapitał ekonomiczny. Wielkie fabryki z rozbudowanym parkiem maszynowym budzą raczej niepokój o kondycję finansową przedsiębiorstwa. Na drugiej szali mamy firmy oparte na świecie sieci: społecznych, innowacji, wiedzy, uczenia się.   Bierzemy udział w zmianach będących elementem przejścia od uwarunkowań epoki industrialnej w kierunku gospodarki bazującej na technologiach informacyjnych. Zmienia się paradygmat zarządzania organizacją. Punkt ciężkości, w nowym paradygmacie, przesuwa się z dążenia do doskonałości w procesach organizacyjnych w kierunku zdolności do adaptacji, wdrażania innowacji, poszukiwania nowych rynków. Wewnątrz organizacji ulegają osłabieniu wpływy jednych departamentów, a wzmocnieniu innych. W ramach technologii IT, będących domeną społeczeństwa informacyjnego, możemy zaobserwować konflikt pomiędzy administratorami systemów, developerami, analitykami i architektami. W obliczu konfliktu interesów i walki o wpływy w ramach jednego obszaru możemy wysnuć wnioski o konfliktach pomiędzy działami, departamentami, pionami. Konflikty, o których wspominam są stałą cechą procesów wewnątrz organizacji, jednak w obliczu zmian paradygmatu zarządzania, te w sumie dobrze znane zjawiska, nabierają na sile negatywnie wpływając na proces adaptacji organizacji do nowych realiów. Te bardzo gwałtowne zjawiska niosą ze sobą osłabienie zaufania i więzi pomiędzy pracownikami, a także w stosunku do organizacji, instytucji publicznych[2] . Osłabienie zaufania wpływa negatywnie na zdolność do wdrożenia zmian w organizacji.



[1] Hagel J., Brown J.S., Organizacja jutra: zarządzanie talentem, współpracą i specjalizacją, Helion, Gliwice 2006 s.23

[2] Grudzewski W., Hejduk I.K., Sankowska A., Wańtuchowicz M., Sustainability w biznesie czyli Przedsiębiorstwo Przyszłości zmiany paradygmatów i koncepcji zarządzania, Poltext, Warszawa 2010, s. 15